Onze mannen zullen haar eeuwig dankbaar zijn
In deze rubriek geeft Theo Wiekeraad zijn mening over de dakenbranche en aanverwante onderwerpen.
Het was een heerlijke ochtend. Vandaag kwam de nieuwe dakkapel van mijn buren! Een prachtig exemplaar was het en al vroeg die ochtend stond hij langs de stoep. Strak afgewerkt met staalbeplating en voorzien van een EPDM-membraan als dakafwerking. Ja, mijn buurman had kosten noch moeite bespaard. Verder zag ik vier hijsogen op zo’n 40-50 cm uit de hoeken, zodat deze perfect ogende dakkapel met één hijsje geplaatst kon worden. Ondanks de goede voorbereiding klopte van de planning geen snars. Zo’n zes uur na aankomst van het object kwam de kraan de straat in rijden. Tja, niet wat we noemen een strakke planning. Maar ondanks het oponthoud zat de sfeer er bij de monteur nog steeds in. Want niet alleen de planning was in de war, ook de mensen van de meteo zaten er die dag goed naast. Als oude dakhaas kon ik het niet laten te vragen of de ogen na plaatsing bleven zitten. Nee, zei de monteur, en hij startte direct met de uitleg over hoe deze zouden worden verwijderd en afgewerkt. Zoals u begrijpt, begreep ik dat verwijderen niet. Ik ben namelijk al jaren van mening dat het dakkapel-dak tot de gevaarlijkste daken van de woningbouw behoort. Veilig onderhoud is zelden of nooit mogelijk. Dus wat mij betreft hadden die ogen gewoon mogen blijven zitten.
Deze alleraardigste monteur keek mij wat meewarig aan, toen ik hem dat vertelde en uitlegde. Maar toen, alsof er een lampje tussen zijn oren aanging, begonnen zijn ogen te flikkeren. Ja, daar zat wat in. Een dakkapel heeft geen veilige werkzone en voor het verwijderen van de ogen en waterdicht maken van de gaten waren geen voorzieningen getroffen. Toch jammer dat bij een organisatie die leeft van het maken en plaatsen van nieuwe dakkapellen niet toekomstgericht gedacht wordt (dat laatste is geheel voor mijn rekening). Het heeft er alle schijn van dat veilig werken aan een dakkapel alleen op de productiesite kan. Al het andere werk, zelfs de montage op locatie, is een vorm van acrobatie en balanceren op het slappe koord. Dat woningeigenaren de meerwaarde van de dakkapel voor het gebruik van de zolder zien, is te begrijpen. Dat bedrijven zich specialiseren in het produceren, leveren en aanbrengen van deze prefabelementen is te prijzen als goed ondernemerschap. Maar dat montage op locatie na al die jaren nog steeds op een circusact lijkt, doet wat mij betreft schade aan dat goede ondernemerschap. Stel dat er ooit iemand het licht ziet en een manier verzint om buiten de fabriek ook veilig aan de dakkapel te kunnen werken, wat een zegen zou dat zijn. Dan, ja dan kunnen, nee: moeten we voor haar een standbeeld opzetten. Haar??? Ja, haar! Want duizenden manuren, letterlijk manuren, hebben tot op heden niet tot een adequate oplossing geleid. Misschien moeten er dames met gevoel voor organisatie en veiligheid, niet belast door “Oh, dat doen we altijd zo”, naar deze cases kijken. Misschien kunnen zij met een brancheoverstijgende oplossing komen. Onze mannen zullen haar eeuwig dankbaar zijn.
Theo Wiekeraad
U dacht: de column is ondertekend dus Theo is klaar. Maar na het plaatsen bleek dat er een foutje was gemaakt bij de hellingshoekmeting. Een kleine twee weken later stonden de monteurs weer op het dakje en was men weer een paar uurtjes aan het koorddansen.