Een verse start
In deze rubriek geeft Theo Wiekeraad zijn mening over de dakenbranche en aanverwante onderwerpen.
Op 14 januari jl. moest ik gedwongen een nieuwe start maken. Het UWV had in al haar wijsheid besloten mijn uitkering stop te zetten. Volgens de norm was ik te oud om gebruik te maken van hun systeem. Gelukkig had men in de periode ervoor mij gewaarschuwd dat dit onzalige moment eraan kwam en dat protest aantekenen geen zin had. Deze waren volgens hen nutteloos, omdat de slagingskans gelijkstond aan 0%. Maar toch, het voelde als leeftijdsdiscriminatie. Alleen maar omdat ik die dag 67 word doen ze maar en moet ik dat slikken. Nou vooruit dan maar, als zij dat willen, ga ik wel met pensioen. Man, man 40 jaar geleden, toen ik na mijn studie ging werken, was dit een moment zo ver weg aan de horizon- een horizon die voor mijn gevoel niet eens bestond! Een moment, dat alleen zichtbaar was op mijn loonstrookjes onder het kopje ‘Pensioenbijdrage’. Het was dat mijn vader het belang van een goed pensioen erin hamerde, anders had ik net als vele jongeren van nu gedacht: “Geef mij die centen nu maar, dan kan ik er zelf wat leuks mee doen. Wie weet haal ik het niet eens!”. Gelukkig heeft deze krakende wagen toch zijn pensioen gehaald. Niet als 65-jarige, zoals ons toen werd voorgeschoteld, maar als 67-jarige. Sterker nog: de oudjes van die tijd verwachtten dat ik, net als velen toen, al ruim voor mijn 65ste verjaardag met prepensioen zou gaan. Tja, het was in die tijd helemaal niet ongebruikelijk om als havenarbeider of bouwvakker met zevenenvijftig en een half jaar met pensioen te gaan. Dat waren regelingen om de jeugdwerkeloosheid te bestrijden. Tja, waar we nu schreeuwen om personeel was er toen een overschot aan mensen en mochten de oudjes vervroegd hun werkkloffie aan de wilgen hangen. Dus sinds de 14de januari is het label dat op mij werd geplakt veranderd. Ik ben voor de Staat der Nederlanden geen afgekeurde, invalide werknemer meer. Nee, het SVB heeft mij een nieuw oormerk gegeven, dat van Pensionado. Een status die ik met trots zal dragen. Al kan ik mij levendig voorstellen dat mensen van rond mijn leeftijd denken: “Pensioneren? Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt”. Zonder mijn voorgeschiedenis tot aan het pensioen had ik er waarschijnlijk hetzelfde over gedacht. Werken was een goed betaalde hobby, iets wat ik graag deed, dus waarom dan op een leeftijdsmarker van de ene dag op de andere stoppen? Thuis zitten is toch zonde van de tijd? Helaas heeft het lot anders besloten. Ik hoop echter dat ik van de uitgever en u, onze lezers, onder dezelfde riante voorwaarden mijn verhaaltjes mag blijven schrijven.