Een geroeste man van staal is nog lang geen schroot
In deze rubriek geeft Theo Wiekeraad zijn mening over de dakenbranche en aanverwante onderwerpen.
Laatst sprak ik een paar ouder geworden dakdekkers. Opvallend was dat ze allemaal moeite hadden om op hun leeftijd actief als dakdekker werkzaam te blijven. Op een gegeven moment wordt het werk domweg zwaar en soms te zwaar. Het is niet alleen het tillen van een rol of een gasfles verplaatsen. Het is het totaalplaatje dat dakdekken op een gegeven moment zwaar maakt. Een paar waren blij dat ze na hun 50ste het vak hadden verlaten en als zij-instromer een totaal andere tak van sport hadden gekozen. De meesten gaven toe: ‘Ik had het eerder moeten doen.’ Hoewel we allemaal heel lang het gevaar van werken op hoogte bagatelliseren, zit het wel degelijk bij ieder bezoek aan het dak in ons hoofd. Om op onze werkplek te komen, moeten we het hoogteverschil overbruggen. Een enkele keer gaat dat met hulpmiddelen, maar zelden komen deze tot dakhoogte. Bijna altijd zullen we op één of ander moment met een ladder of steiger binnendoor of buitenom naar het dak moeten. Meerdere malen per dag zo het dak op en af, en met het stijgen van de jaren valt dat ons zwaarder.
Als onze dakdekkers jong, wild en van staal lijken te zijn, geeft werken op het dak een gevoel van vrijheid. Geen beklemmend kantoor of werkplaats in een hal, maar in de buitenlucht ‘the sky is the roof’ en dat het gevoel van vrijheid extra benadrukt. ’s Zomers soms te warm en ’s winters koud en nat, maar niemand zeurt. Pas als het dagen achtereen is, hoor je ze mauwen, maar alles vergeten wanneer het weer omslaat. Echter, na jaren krijgt de kou vat op de gewrichten en ook verdragen we de warmte minder. Dan wordt het weer minder aantrekkelijk.
Waar de jonkies denken in vrijheid-blijheid, staat voor de oudere garde de druk op de ketel (anno 2026 nog zelden letterlijk). Kantoor verwacht namelijk een geleverde prestatie. Niet alleen de meters tellen; het gaat om een totaalplaatje. De productie moet op orde zijn. De communicatie met kantoor en de klant moet tijdig en correct zijn. Het veiligheidsplan moet worden nageleefd, de veiligheidsvoorzieningen in orde zijn en afwijkingen gemeld en gedocumenteerd worden aangeleverd. De kwaliteitseisen zijn hoog en vergeet nooit afwijkingen t.a.v. de opdracht te melden. Zo kan meerwerk worden doorgegeven en verrekend worden. Tja, met de jaren wordt dakdekkertje spelen minder avontuurlijk. Jaarlijks brengen goede werkgevers tijdens het functioneringsgesprek ook de toekomst ter sprake. Ook ik heb regelmatig gesprekken gehad met de oudere garde. Kwam dit ter sprake, dan gingen vaak de hakken in het zand. ‘Ze willen mij lozen’ was bijna de standaardgedachte. ‘Ze hebben het beste met mij voor’ kwam zo’n beetje als laatste op. Want eerlijk, hoeveel van ons kijken, als alles nog goed gaat, om zich heen en denken: ‘Wat zou ik kunnen doen als dit niet meer kan?’ Zelfs al ziet de hele wereld dat iemand moeite krijgt met het uitoefenen van het vak, blijft het een moeilijk onderwerp. Zeker als hij of zij dit jaren met volle overtuiging en plezier doet. Vergeet niet: vaak is hun werk hun hobby en niemand wil zijn speeltje inleveren voor iets onbekends.
Voor de dakdekkers die in dit soort gesprekken belanden, weet dat 99%* van jullie werkgevers het beste met je voor hebben. Voor beide is er niets zo vervelend dat jij met lichamelijk ongemak uitvalt. Een geroeste man van staal is nog steeds ijzersterk en kan nog jaren mee. Want een geroeste man van staal is nog lang geen schroot.
* bij die 1% wil jij niet werken!!!