Ik ben gereedschap!
Column ; Benno Nijenhuis
Ik schrijf deze column na mijn bezoek aan de Dach & Holzbeurs in Köln. En eerlijk gezegd: er zit frustratie in mijn systeem. Die moet er gewoon even uit. De afgelopen weken werd dat gevoel alleen maar sterker. Overcapaciteit in de markt, prijsdruk op projecten en dan wordt de “Straat van Hormuz” ook nog eens afgesloten. De KPI’s voor 2026 staan nu al onder flinke spanning. Historisch gezien is dat een bekende cocktail: onzekerheid, stress en vooral veel afwachten. En precies dat laatste blijft mij verbazen. Als rasechte calvinisten kruipen we massaal in onze schulp zodra het economisch even tegenzit. Kosten omlaag, investeringen on-hold, hoofden naar beneden. Terwijl dit juist het moment zou moeten zijn om de spreek-woordelijke koe bij de horens te vatten. Nederland is nu eenmaal een handelsland. Altijd geweest ook. Onze markt is toegankelijk, internationaal en competitief. Iedereen spreekt Engels, iedereen kent elkaar en er is altijd wel een dakdekker of handelaar die openstaat voor een nieuwe (buitenlandse) leverancier of een nieuwe oplossing. Concurrentie hoort erbij. Sterker nog: concurrentie maakt je beter en scherper.
Ik heb 18 jaar in deze markt rondgelopen, menige crisis meegemaakt en altijd geleerd dat we in een cyclische markt zitten. Wat naar beneden gaat, komt ook weer omhoog. Wat doen we in Nederland? Vrij constant 18 tot 20 miljoen m² plat dak per jaar, waarvan 60 tot 70% renovatie. Buiten appartementen bouwen we nog steeds onze woningen met overwegend steile daken en we realiseren al decennia niet de beloofde 100.000 steile daken per jaar. Waar zit dan het pijnpunt voor het platte dak? Waar zijn het ondernemerschap, de innovatiekracht en het eigenaarschap gebleven? Misschien is de DMU in de markt enigszins verschoven, maar dat is dan alleen maar een valide reden om de oude proposities eens goed te herschrijven.
Dus waar zit nu het probleem? Of zijn we jaarplanners geworden en durven we helemaal geen visie meer te hebben? Terug naar het thema van deze Roofs: Gereedschappen. Het belangrijkste ‘gereedschap’ dat een bedrijf kan hebben, is personeel. Dus jij, degene die dit betoog nu leest. Jij bent het belangrijkste. Niet die brander, schroefmachine, ladderlift of dat veiligheidshesje. Nee, jij!
Tot een aantal jaren geleden was er nog een ongeschreven stelregel dat als iemand met veel potentie vrij op de markt kwam, die persoon snel weer onderdak vond. Die investering haalt een onderneming binnen een jaar terug en de rest is pure winst. Maar waar is die tijd gebleven?
Zelf ervaar ik gelukkig veel waardering in de markt voor alles wat ik gedaan heb, hoe ik mijn vorige werkgever heb gepositioneerd als autoriteit en hoe sterk productmerken waren. Maar verder blijft het angstvallig stil. Juist nu investeer je in ‘gereedschap’. Juist nu moet je onderscheidend zijn ten opzichte van de rest. En juist nu moeten we ons hoofd eens boven dat maaiveld uitsteken. Of gaan we echt wachten tot de omzet weer aantrekt en vervolgens merken dat we helemaal geen positie meer hebben bij onze stakeholders? Boeren gaan ook niet pas zaaien als het continu boven de 25 graden is. Dan zit het zaad allang in de grond en profiteert het van het mooie weer omeens flink te groeien.
Opschalen moet geen noodgreep zijn
In mijn februari-column heb ik het ook al benoemd: “Opschalen is geen noodgreep, het is vooruitdenken. Teams bouw je niet op piekmomenten, maar in rust. In mindere tijden investeer je in mensen. Zodat je klaar bent als het losgaat.” Ik positioneer mijzelf en anderen in deze uitgave daarom bewust als gereedschap. Een onmisbare tool in het realiseren van een duurzame waterdichting. Een marketeer is geen wondermiddel, geen redder in nood, maar wel een onmisbare schakel. Bedrijven die begrijpen dat investeren in marketing, communicatie en business development net zo logisch is als investeren in goed dakgereedschap, gaan straks aan het langste eind trekken. Je moet zaaien om te kunnen oogsten. En dat zaaien begint vandaag!
Dus kom maar op!