Rouwprotocol
In deze rubriek geeft Theo Wiekeraad zijn mening over de dakenbranche en aanverwante onderwerpen.
Laten we eerlijk zijn: eigenlijk willen we geen van allen denken aan de dood en de gevolgen daarvan. Niet aan die van onszelf, van onze naasten en ook niet aan het mogelijk overlijden van een collega. Niemand heeft de dringende behoefte zijn hersenen te kraken over dit onderwerp met betrekking tot het personeel. Die mensen zijn tenslotte gemiddeld nog veel te jong om er stiekem tussenuit te knijpen. Helaas is dat niet te voorkomen en gebeurt dat soms toch. Het einde door een sluipende ziekte kan, maar die kondigt zich aan. Het einde door een ongeval, hartstilstand of gewoon omdat ze niet meer wakker worden is niet te voorzien. Toch overkomt het ook personen waarvan volgens ons de houdbaarheidsdatum
nog lang niet verstreken is. Ja, hoe oneerlijk we dat ook vinden, het gebeurt. En dan? Hoe gaat jouw organisatie dan met zo’n trieste situatie om? Wat dan te doen? Is daar een draaiboek voor? Eerlijk gezegd waren de bedrijven waar ik ooit heb gewerkt, voor zover mij bekend, niet voorbereid op een sterfgeval van een collega. Geen rouwprotocol, zal ik maar zeggen. Niets van een eerste standaard reactie of een aangewezen persoon die verantwoordelijk is voor de communicatie naar buiten. Zelfs geen plannen voor hoe en wie het eigen personeel binnen en buiten de locatie op de hoogte brengt van het gebeuren. Want wie praat er met ‘de jongens’ op de vloer? Wat bieden we ons personeel aan om het pijnlijke verlies van een collega te verwerken en te verzachten? Daarnaast komen natuurlijk ook de wat banalere zaken om de hoek kijken. Zoals wie gaat zijn auto of bus ophalen? Hoe komen de zakelijke eigendommen die de collega in gebruik had (zoals gereedschappen, mobieltje en informatiedragers) terug? Hoe zorgen we ervoor dat privé-gegevens die hier op staan terug bij de familie komt, zonder de privacy te schenden? Maar ook zorgen dat zijn persoonlijke eigendommen die op de zaak of in de auto’s liggen worden verzameld en retour gaan naar de nabestaanden. Allemaal op het oog simpele zaken, inderdaad simpel als daar van tevoren over is nagedacht. Beter nog is dat ergens vastgelegd.
Echt, een sterfgeval kan binnen ieder bedrijf gebeuren. Dus ook bij jullie! En we moeten er toch niet aan denken dat zaken in deze al trieste periode mislopen, gewoon omdat de leidinggevenden er nooit over hebben willen praten. Stel: jij bent zelf door verdriet overmand en slecht in staat te handelen. Staat er dan iemand bij jullie op om de primaire zaken te regelen? Want misschien denkt de rest: “Zoiets heb ik nog nooit mee gemaakt, daar ga ik mij niet aan branden”. We kunnen er niet van uitgaan dat dit zichzelf regelt als blijkt dat het kader niets heeft voorbereid. Bij de meeste kleinere bedrijven, zoals bij ons in de dakdekkerij, is het veelal ‘ons kent ons’. Dus des te pijnlijker zou het zijn als zaken voor de achterblijvers of personeel slecht geregeld zijn of zelfs vergeten worden. Het maken van een klein draaiboek voor wat en door wie te doen in dit soort situaties is zeker geen weggegooide tijd en energie. Blijft staan dat ieder sterfgeval haar eigen benadering vraagt. Weet dan dat een beetje houvast geen kwaad kan. Het spijt me dat mijn bijdrage ditmaal niet licht en luchtig is. Mijn vader zei al: “Theo, het enige zekere in het leven is: we gaan allemaal dood”. Toch is de reactie op deze enige zekerheid in het leven maar zelden: een protocol binnen het bedrijf.